Зоран Анчевски (1954) е поет, есеист, литературен преведувач и професор по англо-американска литература. Автор е на 9 стихозбирки, преведувач и уредник на голем број поетски антологии, избори и прозни дела на врвни светски автори на македонски јазик. Член е на ДПМ и актуелен претседател на ПЕН центар, а од 2003 до 2007 бил претседател на Управниот одбор на „Струшките вечери на поезијата“. Добитник е на значајни книжевни награди меѓу кои „Браќа Миладиновци“ на СВП (2018) и престижното меѓународно признание за поезија Ѓакомо Леопарди (Реканати, Италија, 2004).

НЕБЕСНА ПАНТОМИМА

Само ти, душо моја, умееше да се справиш

со острите копја на моите зборови

и со скипнатата тежина на угарот во мене.

Сега твоето тврдокорно отсуство

ме пронижува како лист ситен тутун

што се суши на скржаво есенско сонце.

Домот ми е премал за чекорите

чија упорност ги заокружува аглите

и ги населува со топли леи од ветувања.

Се претворам во млечен прав што по вторпат

се таложи во темелите од древна црква

во текот на еден човечки живот.

Но друг спомен освен за тебе, душо, немам.

Талкам од еден крај до друг крај

на сопствената пустина без оази –

ги бројам убавите денови закачени

на оптегнат сончев лак од скудно лето

што не дозволува мигови на каење

во привидот на овој живот

што како сидро се спуштил на дното

од една бескрајна небесна пантомима

и спокојно го чекам моето ново раѓање.

9. ПОПЛАКА НА СТАРИОТ ВОИН

(сонет во слободен стих)

Време е од мечовите да исковаме плугови,

од преживеаните фаланги да направиме орачи,

да засукаме ракави и за работа да се фатиме

што носи леб и пород, а не смрт и слава.

Да го оставиме лакот заспан, а плуг да стегнеме в рака,

не коњ да бодинаме, ами ѕевгар по бразда да тераме.

Не поснопица луѓе да правиме по полиња бојни,

туку по слогови родни снопје жито да врзуваме.

Само така благослов ќе сретнеме на широкиот пат

по кој треба да се тргне без делби и празни фалби

кога светлината изгрева една за сите, се шири

и брзга ко шурка брашно под каменот мелнички.

Земјата ја помни крвта што ја тера во плач да се гуши,

но со радост го чека ралото, за песна да ѝ отвори душа.