Гане Тодоровски (Скопје, 11 мај 1929 – Скопје, 22 мај 2010) — еминентен македонски поет, преведувач, професор, есеист, книжевен критичар, историчар и публицист. Завршил Филозофски факултет на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје каде што и докторирал. Бил долгогодишен професор по хрватска и македонска книжевност — 19 век на Филолошкиот факултет во Скопје. Бил уредник на книжевни, пишувал и филмски сценарија, а дебитирал со документарниот филм „Проштевање“ (1963), како косценарист. Во 1951 година станува член на Друштвото на писателите на Македонија, а во два наврати е и негов претседател. Бил претседател и на Советот на Струшките вечери на поезијата (1970-1971) и одговорен уредник на списанието „Млада литература“. Член е на МАНУ од 1997 година. Автор е на 10 поетски збирки, 7 книги со книжевни студии и критики и многу публицистички текстови.

НЕРЕЗИ

1

Во секој заглед: Занемена големина!

Во секоја мисла: Победа на невремето!

И одвет: Ваше сум Вчера!

2

Колку е малку нужно в очи да те збереме,

колку е многу нужно во дланките на

самочувството

да те сочуваме.

3

Витосни векови време требало да се надживеат,

векови невекувани,

години неизгодинети,

денови неразденети.

4

Витосни векови време во костец со забравата,

и — пак те имаме!

5

Тука сме, речи ни: почесто елате тука

и узнавајте ја смислата

на своето постоење.

6

Бликотен врутоку влеј се во нашите пориви,

така да истрајуваме,

така да се осмислиме,

така да убавееме.

7

Многузборлива немотијо, велиш ли:

и покрај сè —

живееме, живееме, живееме.

Седум навраќања кон мотивот трепетлика

(од збирката „Спокоен чекор“)

1.

 Зелени клепки несон.

 Зелена, нема разбранетост.

 Таа е лична средполка,

  средполе сон прегладнета.

 2.

 Ставата и е зеленило пеперуги

 пленети вечно во вишна вертикала.

 3.

 Прекопната за спокој, неспокојна се траќа,

трепери простум, се вѕира во облаците,

го следи патот, тагува по катунците

и ѕемне кога спотнат средлетните безветрини.

4.

Ја мачи ли безсоница, во уплав ли се тресе

грешно-прегрешна јаловица занесена?

5.

Крстеник да ми беше, со Немир би ја крстел,

немир-немирлика, неродна полска висотија.

Вечерник да сум, трепетот би и го брстел,

трепетот, показ на стравлива самотија.

6.

Колку е само плашливка, самата ќе ви рече,

везден треперење: Утрина. Пладнина. Приквечер.

7.

Им се заблазува на птиците

гнезда што свиле во неа,

на сонот, рожбите, починката им заблазува,

Несонка. Неротка. Зелена неспокојничка.