Родена е во 1957 година во Москва. Таа е позната руска македонистка и преведувачка, поетеса, сликарка, популаризатор на македонската култура во Русија. Дипломирала на Московскиот државен универзитет „Ломоносов” (1975-1980). Била на подолго стажирање во МАНУ. Дипломската теза ја подготвила со менторство на акад. Блаже Конески. Била главен уредник и преведувач во Државниот комитет на Русија за радио-телевизија, преведувач во Амбасадата на Република Македонија во Руската Федерација, а во 2007-2011 предава македонски јазик на Меѓународниот словенски институт и на Академијата за словенски култури во Москва. Ја води рубриката за Македонија во литературно-уметничкото списание „Меценат и свет” што се издава во Москва. Има над 100 објавени трудови. Олга Панкина е автор на преводите на над 60 книги од македонски писатели, како и на преводите на творби (поетски, прозни, драмски, критичко-есеистички. Автор е на поетските збирки: „Предзимје” (2013), „Паралелни светови” (2015), „Плисок” (2018) и други.


КОГА ГРАНИЦИ

Еднаш ќерка ми се врати од школа

и, како да се случило нешто страшно,

уште од прагот ми рече: Те молам,

дај, помогни ми, имам домашно.


На училиште учителката ми рече

дека ќе земеме нова тема:

“За границите на земјава“ и – уште вечер –

ќе треба за тоа да се спремам.


А потоа со другарчето од класот

– јас ќе цртам а тоа ќе обојува –

ќе го повлечеме тој сплет од линии што јасно

Македонија од другите ја одвојува.


Очигледно се замислив а ќерката виде

и ме праша одново со надеж:

Мислам дека тоа нема тешко да ти биде

и дека упатства барем ќе ми дадеш?


А јас: Одговорот може да е лесен

но истовремено има и своја темна страница –

оваа земја на патиштата е пресек

и со целата Вселена има допир и граница.


На нејзините меѓи не им се гледа крајот

и може да се случи да се измешаат леко:

тие понекогаш биле граници на рајот

а понекогаш граници на самиот пекол.


Таа се протегала по долината земна

и низ сончевина но и низ мрачина без свеќа

и честопати се граничела со болката темна

а многу поретко – со среќа.


А ќерка ми: Не сфаќам што тоа значи

и твојата приказна ми е по малку темна.

Речи ми на некој поедноставен начин

со кого граничи оваа земја.


– Па, ако зборуваме научно, тогаш

заклучокот секако ќе звучи лудо:

таа најверојатно граничи со Бога

а сосема сигурно граничи со чудо.


(Препев од руски: В. Урошевиќ)